Banner

PersonXXI - Noticias de personas para personas

  • Aumentar fuente
  • Fuente predeterminada
  • Disminuir fuente
Home Gente y Cultura Con Doro Piñeiro, seguimos festexando o 50 aniversario do C.R.A.C.C.

Con Doro Piñeiro, seguimos festexando o 50 aniversario do C.R.A.C.C.

Teodoro Piñeiro Alonso, máis coñecido como Doro Piñeiro, e aparDoroentemente un home máis de Valladares que camiña polas rúas de Vigo, sen levantar sospeitas da súa experiencia acumulada como dramaturgo o longo dos seus 67 anos.

Comezou como apuntador no teatro, combinando o seu tempo libre cos seus distintos postos de traballo (director, escritor, técnico, político…).

A día de hoxe ademáis de dar clases no Centro Veciñal e Cultural de Valladares forma parte do grupo de teatro “Escoitade”, para o que adapta obras de outros dramaturgos consagrados ou compón as súas propias.

Con todDip3o o talento que é sabido que ten e empapado da paixón polo teatro, adaptou a obra de Carlos Casares, “A Capoeira” para homenaxear o 50 aniversario do CRACC, onde actuarán mañán sábado 24 de febreiro compartindo escenario có Grupo de Teatro do Propio CRACC.

O sábado pasado poidemos disfrutar de sendas actuacións no C.V.C. de Valladares, onde se puido comprobar o bo facer de ámbolos grupos teatrais só vendo a cara de satisfacción do público asistente.

Así que animámonos a entrevistar a Doro Piñeiro para coñecer un pouco máis da súa historia e o seu eixo de vida, a paixón polo teatro.

Tendo en conta tódalas facetas desenroladas ata o dagora, político, escritor, actor, guionista,... ¿calé a que máis o marcou?

Xubileime prematuramente por problemas de saúde, dixeronme: “fora estrés” (risas) e dende ahí adícome exclusivamente ao teatro, para min non e só a actividade máis importante, senón tamen vital.

¿Cree que o nexo de unión de todo o que fixo, tendo en conta os cargos que tivo (director, escritor, técnico,…), é a cultura?.

Si claro, dende que estudiaba a cultura formou parte da miña existencia, pero o teatro está por enriba de todo (sonrisas).

No ano 1977 gañou o premio estatal (do estado español) de animación cultural. ¿Qué supuxo para vostede?

Foi o recoñecemento ao Centro Cultutal de Valladares (o C.C.A.R. de Valladares anteriormente), como mellor centro cultural daquela época, polas actividades desenvolvidas durante os dous anos anteriores (1975-1976).

No momento da entrega do premio era eu o presidente do centro e animador cultural e como consecuencia outorgaronme o honor.

A nivel persoal o que me supuxo foi recoñecer que estábamos polo bo camiño, tanto nas obras que estábamos facendo, non só a nivel cultural senón tamen a nivel social, recreativo, deportivo etc… e suavizar o terreno ao entorno da cidade, ó que eu chamo o “despertar dos pobos”. Creando núcleos de cultura, en Valladares e noutros lugares, a través de charlas por toda Galicia en centros culturais existentes, de recente creación ou por crear.

Nese ano xa fundara e era director do grupo de teatro de Valladares "Escoitade".Dip1
¿Cómo naceu a iniciativa ou por qué?

Alá polo 1970 houbo un sérmelo dunha actividade única. Un grupo de rapaces do pobo, actuaron nun certame de teatro escolar cunha obra que acadara un éxito bastante considerable e a partir de alí foi cando naceu o Teleclub (formouse no 1971-1972) .

A finais do 1972, creouse o grupo de Teatro Escoitade, daquela eu non estaba vencellado ó pobo, por estudos entre outros e inicieime no grupo de teatro como apuntador.

Recordo tamén unha anécdota ó respecto, destas que quedan gravadas, estábamos no grupo de empresas de Citroën, representando “Hoy es fiesta” de Antonio Buero Vallejo… eu estaba apuntando literalmente tumbado (boca fronte ao escenario) e de repente reventa unha das lámparas (daquela non había focos) a cal caeume enrriba, pero ninguén se enterou ata o final da representación que foi cando os propios actores me preguntaron que qué tal estaba ó que respondín: “Ben, ben non pasa nada” (risas).

Ahí foi a primeira peza que escribín e a partir de ahí pois xa se foi representando máis en galego como: “Este viño” de Xavier Prado Lameiro, algunas pezas tamén cortas en galego de Blanco Amor etc.

Tamén fixemos unha única representación no antiguo cine de Valladares, dunha obra clásica en castelán “Edipo rey”, xa que era moi complicado traducila.

Grazas a todas esas representacións formámonos como actores cunha calidade que foi increchendo pouco a pouco.

Inda seguimos sendo amateurs vocacionais, axudamos a que xurdiran varios grupos teatrais en Vigo, que levaron certames de teatro cada ano por toda España, ademais de ser a cuna de actores da Televisón de Galicia, da talla de Manquiña (Manuel Juan Francisco del Cristo de la Victoria Prieto Comesaña) ou Morris(Antonio Durán Durán).Facendo posible á súa presencia e arranque no marco das Mostras de Teatro Galego da cidade de Vigo, de cuxa Organización formamos parte importante

¿Foi sinxelo organizalo?

O principio foi bastante sinxelo porque Fernándo Garrido, o director do grupo desde que se creou, en dous anos abandonou o seu posto, por motivos de traballo e fixenme eu cargo.

Foi sinxelo continuar o legado porque había fervor cultural, daquela a mocidade toda (traballadores, estudantes, oficinistas…) foi formando o grupo teatral que se mantivo ao largo dos anos bastante estable.

Anque non sempre estivo a misma xente, xa que se ía renovando dependendo do elenco que fixera falta, da peza, etc… uns salían outros regresaban tal como ocorreu o ano pasado, que retomou o teatro xente que xa estivera.

¿Cantos eran no grupo de teatro? ¿e na actualidade?

O longo dos anos vai variando en número de persoas pero eu calculo máis de un total de 150 persoas vinculadas ao Grupo de Teatro Escoitade, a día de hoxe somos trece, doce máis un (risas).

¿Foi entón cando veu claro que lle quería adicar tempo a este campo?

Bueno si, anque os comezos explícochos cunha anécdota.

Traballando de técnico en Citroën, cando fun concelleiro, tiña un 20% das horas que me daba o estatuto dos traballadores para adicar o servizo público, pero non me chegaban.

Anque eu cumplía co meu traballo e tiña os meus expedientes ao día, saía a hora que tiña que sair, etc a empresa decide prescindir de min usando como pretexto que pasaba dese 20% de horas marcadas. Como consecuencia, os membros da corporación foron o consello de administración e volveron a readmitirme dalí a mes e pico. Esa readmisión tivo como consecuencias para min que non me deran chollo, só expedientes etc.. estaba na mesa con revistas técnicas e punto, non facía nada.

Durante o ano que aguantei dedicábame a escribir teatro alí mesmo. Comecei coa “Historia dunha reconquista contada á miña maneira” e “Queda terminantemente prohibido o suicidio”. A partir de ahí xa me involucrei máis, participei en cursos, trouxemos a Vigo a Xosé Monleón ,director da cátedra de Teatro Experimental DA ESCOLA DE ARTE DRAMÁTICO, de Madrid. e na faceta teatral, unha referencia do máximo nivel didáctico a escala mundial. En Cursiños importantes de tíduo: "O Actor Contemporáneo" para ensinarnos no día cómo funcionaba o teatro, dende o traballo actoral. E que significaba estar Orgánico ou Impostado, na representación. A Organización teatral de Vigo da que formei parte importante, truxo á cidade a grupos de vangarda, ingleses, andaluces… Teatro Negro de Praga, nos anos da súa máxima novidade, Els Comediants, Els Joglars, Teatro Independiente Arxentino.Teatro francés Tafurs.Traíamos o mellorciño que había, o que se convirteu nunha fonte de inspiración e aprendizaxe, para os grupos de teatro de Vigo en xeral da máxima importancia

Dip2Expliquenos un pouco come é o seu proceso de elaboración …dende o escrito ata posta en escena.

O teatro e moi complicado. Ti cando fas dramaturxia tes que visualizar esa obra para poñela en escena e que chegue ao público. Tes que reducila a un espacio escénico determinado, a un determinado número de persoaxes suficientes para contar a historia.

Iso é moi distinto á narrativa, que saltas do presente a dentro de catro días, e logo outros seis…logo volves atrás. Iso no teatro e moi complicado.

Cando comecei a escribir “Historia de unha reconquista contada á miña maneira”, que é unha visión distinta á celebración da reconquista de Vigo , fíxena máis actual, crítica e coa trascendencia que tiña o conflicto que estábamos vivindo nese momento. Con persoaxes típicos da Reconquista de Vigo e outros persoaxes que vivian por aquel entonces.

Para escribir o primeiro que facía e fago é un esquema, unha especie de arquitectura, que personaxes teño que meter nesta historia que quero contar, por qué eles, qué hai detrás de cada un, meténdome na súa cabeza (de dónde son, cómo son, cómo falan, etc), logo adaptoos á historia a dramaturxica e automáticamente salen as medias escenas, éstas aumentan e sale un cadro ( porque non utilizo actos clásicos, cos cadros eu xogo máis, podo interactuar, moito máis que cos actos), e todo corrido sale unha obra de unha hora aproximadamente, obra de un só cadro (outras son de 3, 4…dependendo se tes distintas idades, épocas , metes un flash black, a través dos cadros axuda a introducilo).

A dificultade de escribir teatro é bastante grande, pero unha vez que formas un xeito de levar a cabo as escenas e os cadros, lóxicamente sáleche o que queres transmitir.

¿Qué tipo de teatro che gusta facer?

Fago teatro social, para min e fundamental que as miñas pezas conteñan esa parte social, non son quen de facer unha obra sinxela só para facer rir ó público, quero que cree debate e polémica. Gústame que o teatro me diga algo, senón para min non vale.

¿Cánto tempo lle leva rematalas obras?

Pois mira agora estou cunha obra infantil, porque non dispoño de moito tempo, por problemas persoais e non podo sacar as obras tan rápidas, pero máis ou menos en dous meses.

¿Inspirouse algunha vez en historias persoais para escribir?

Bueno introducín algunha anécdota, si, ou pequenos detalles da vida familiar, pero non un desenvolvemento.

Cando aparecen os momentos de bloqueo de todo escritor. ¿Cómo os xestiona?

Paro, deixoo ahí uns días, e non como moito a cabeza (risas).

¿Cómo ve a evolución do teatro ó longo destes anos?

Eu teño un gran interés en que a Escola Superior de Arte que está sacando xente moi boa, moi preparada, pois acade as cotas que ten que acadar, subir moito máis o seu nivel.

Isto depende moito do profesorado, da propia organización da escola, incluso do propio interés que teña a propia administración en potecialas e que chegue a ser unha carreira universitaria como dios manda.

No teatro vocacional como é o que eu ocupo pois non temos a actores formados, saen actúan e punto, inda que sean bos actrices ou actores. Comparados nese punto hay unhas diferencias abismais.

Entón que pasa, Escoitade agora e un grupo teatral (non quero dicir que sexamos uns artistazos ) cunha posta en escena de certo nivel, temos técnicas teatrales para vocalizar ben, saber dar a volta, saber sentarse, arrodillarse, tumbarse etc, xa temos un valor comparado con moitos grupos que se ven por ahí.

Por exemplo hai grupos que non se saben mover no escenario, non teñen idea de edición, etc...non ascende e iso o que fai é que se infravalore moito o propio teatro vocacional e hai moi boa xente para actuar.

Logo a nivel de apoio institucional, falo por exemplo do apio da Diputacion, do Concello, da Xunta, que son as tres institucións que máis nos axudan, non está ben regulado, non hai unha disponibilidade de cara a subdivivirdir estos grupos por categorías.

Dende o seu punto de vista e experiencia, ¿o teatro segue sendo o mesmo que coñecía?

Dende o meu punto de vista evolucionou hacia o profesionalismo. O nacemento da TVG foi un gran paso adiante para que moitos actores e actrices tanto, novos como con carreira mellorase moito no tema teatral porque ademáis de facer televisión tamen fan teatro.

Tamen mellorou porque facemos cursos de verán na ESAD, eu xa levo arredor de 8 anos seguidos impartindo curso de dirección, de dramaturxia, de escenografía… cursos cunha calidade adecuada incluso para profesionalizarse.

¿Das obras escritas ata o momento (1976-2018), cal é a súa preferida?

Anque “Historia de unha reconquista contada á miña maneira” foi a primeira e sempre se lle ten un cariño diferente, a que realmente prefiro e “Queda terminantemente prohibido o suicidio” porque e unha peza que produce unha frustración constante no público durante toda a representación ata que o final de todo se descubre que se trata dun manicomio.

O sábado pasado actuaron en Valladares coa obra “A Capoeira” dramatización da obra de Carlos Casares “Vento Ferido” ¿Qué lle quixo aportar a obra?

Nos estamos vinculados a Agrupación de Centros Culturais de Vigo xunto con outros 5 grupos e tódolos anos facemos unha representación de teatro tanto por separado como conxuntamente, e dicir todos nunha misma actuación.

O ano pasado escolleramos, “Vento Ferido” e repartimos os relatos da obra, cada un elixe unha peza distinta para interpretar e misturámolas. Nos eliximos “A Capoeira” (basado no encontro de dúas personas nunha taberna tras moito tempo, e unha a outra recordalle un feito con resquemor), que resulta ser un conto moi pequeno, dende o punto de vista narrativo son tres follas pero para dramatizalo necesitaba dar coa fórmula para que o espectador se involucrara na obra, para iso utilicei un personaxe alegórico que neste caso é a conciencia, nexo de unión de tódalas réplicas que se ían dando. Con isto conseguin crear unha tensión que ia crecendo en aumento.

A representación do sábado foi realizada con moito agarimo porque era un homenaxe que queríamos facerlle ao 50 aniversario do C.R.A.C de Coruxo.

¿Segirán representando “A Capoeira” noutros lugares?

Se nos chaman sí, porque é unha cousa moi curta, unha peza de 25-30 minutos, e usámola para casos especiais.

Vemos que hai un parón entre o 1985 ó 2007. ¿A qué se debeu?

Pois por problemas laboráis (Feferación de APAS, varias asociacións...), andaba con moitas cousas a vez e tiven que facer un paréntesis. Non tiña ocos para escribir.

¿Ten algún proxecto novo a vista?

Sí, aparte de terminar a pequena obra de fin de curso para alumnos (entre 9 e 16 anos) do Centro Veciñal e Cultural de Valladares, onde os fago participar no proceso creativo, estou preparando outra obra que se chamará “Dominó” que versará sobre o estado mental dunha persoa ingresada en psiquiatría onde lle sucederán unha serie de cuestións. Teño a arquitectura feita (risas) e a primeira escena, pero hai que desenvolvela.

Que lles diría a aqueles que escriben teatro nas súas casas.

Que se animen porque a pesar da dificultad aparente que ten escribir teatro, unha vez que eres capaz de crear e construir na túa cabeza a estructura da obra, xa te ves capaz de imitar un pouco os grandes escritores de dramaturxia e ir desenrolando a obra pouco a pouco.

Obras realizadas.

Teatro:

1976: Historia dunha reconquista contada á miña maneira.

1979: Ou derradeiro Xuízo

1980: A bruxa Fidalga na horta do lagar.

1981: Queda terminantemente prohibido o suicidio.

1983: 3- 2- 1, todo para un. (Farsa corta).

1985: Ou milagre do torreiro de Quintián. (Farsa corta).

2007: Longa vida a Martiño de Güimil.

2009: Cousiña, ou gato que tornou ao país de seu.

2011: A fatídica festa do Ano da Serpe.

2013: A Reconquista de Vigo. (Teatro épica corta).

2014: Exposición de catro mementos.

Adaptacións e traducións teatrais:

1975: "Edipo Rei" de Sófocles.

1986: "Un home, un pobo". De "Un inimigo do pobo" de Ibsen

1988: "O Cobizoso" de Moliere.

Obras escritas, adaptadas e dirixidas para o grupo "Escoitade".

2015: "Peer Gynt" de Ibsen. Escrita con versión e adaptación para o grupo "Escoitade" e a Unión Musical de Valladares.

2016: "A Capoeira". Dramatización do conto de Carlos Casares do seu texto Vento ferido.

Poesía:

Poemario “Ollando as Illas Ficas”. 17 poemas.

Cine curto:

1975: "Os muíños do río do Foxo". Documental. Audiovisual

1980: "Ferrería de Incio". Documental

1983: "Livia". Ficción. Guión escrito e rodada no mesmo ano.

Moitas grazas Doro pola túa amabilidade, por compartir tantas vivencias e sabiduría. Moita sorte nos novos proxectos.

Pola nosa parte animarvos a disfrutar mañán “A Capoeira” e “Farsa y Justicia del Corregidor” e con sorte coñecer a Doro en persoa.

 

Escribir un comentario


Código de seguridad
Refescar

ordenador

Ciencia y Tecnología

MICROBIOS QUE FAVORECEN ZÓNAS ÁRIDAS

DesiertoTabernasAlmeríaLa relación entre los microbios del suelo y las plantas favorece la resistencia del albardín en zonas áridas

Un estudio llevado a cabo por investigadores de la Estación Experimental de Zonas Áridas, del Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), ha demostrado que la fuerte interacción entre las plantas y los microorganismos del suelo determinan la resistencia del albardín (una especie de esparto) en hábitats áridos y su gran capacidad para recuperarlos suelos tras una perturbación (como por ejemplo, el cese de la agricultura), en los ambientes áridos del sureste de España. Los resultados, publicados en la revista Journal of Ecology, contribuyen a entender la dinámica de la vegetación natural y a establecer planes de gestión en zonas áridas.

Leer más...
 
Material de construcción que crece como las plantas.

MaterialConstruciónCreceUno de los mantras de muchas disciplinas de artes marciales es utilizar la fuerza de tu contrario a tu favor. Y algo parecido es lo que proponen los investigadores del MIT en EEUU con el innovador material que acaban de presentar. Sin duda, el dióxido de carbono tiene muy mala prensa debido a que es uno de los principales culpables del calentamiento global, pero en este caso también es la clave para el desarrollo de un nuevo material extremadamente resistente al desgaste. El polímero sintetizado por los investigadores estadounidenses opera de una forma similar a las plantas, que utilizan el dióxido de carbono como reactivo en sus procesos de fotosíntesis.

Leer más...
 
Taxis-drones, ciencia ficción hecha realidad.

ITaxiDron1Hay dos motores en la sociedad que están llevando a la innovación a lograr hitos impensables, la sostenibilidad con su necesidad de crear medios de transporte cada vez menos contaminantes, y la autonomía de los dispositivos. Si a estos dos conceptos se les añades la guinda del pastel, la tecnología, ya tenemos un nuevo logro: taxis-drones, un servicio a punto de ponerse en marcha en Dubái que hasta ahora solo habíamos soñado en el cine.

Lo anunciaron ya hace algunos meses y parece que finalmente están en camino los taxis-drones en Dubái.

Leer más...
 

BRASIL

La Ballena Azul

BallenaAzulEl ministro brasileño de Justicia, Omar Serraglio, pidió a la Policía Federal que investigue el juego virtual conocido como “Ballena Azul” tras la alarma creada en las últimas semanas por las muertes de adolescentes presuntamente vinculadas a este fenómeno.

La decisión del ministro responde a una solicitud de varios diputados federales y del alcalde de Curitiba, Rafael Greca, que presentaron documentación sobre suicidios y autolesiones que involucran a adolescentes.Similar a un juego de rol, la “ballena azul” propone a los participantes 50 desafíos para cumplir y el suicidio es el último de la lista.

Los adolescentes reciben mensajes en su teléfono o en perfiles de Facebook para unirse a grupos cerrados y poder participar en el juego.
Entre los retos a ser superados hay algunos simples, como dibujar una ballena en un papel y otros más mórbidos, como cortarse los labios, hacerse un agujero en la mano, tatuarse una ballena en el brazo con una lámina o pasar 24 horas sin dormir viendo películas de terror.
La última voz de alerta en Brasil se alzó hoy en Manaos donde una madre ha denunciado que al menos doce jóvenes participan en el juego, según el portal G1.

Leer más...
 
Declive económico

micheltemerEl Gobierno de Michel Temer ha anunciado un retroceso del 3,6% en el PIB de 2016, un resultado muy inferior al previsto por los expertos

Sin superar la crisis política y económica que atraviesa desde 2013 –cuando surgieron las protestas contra el Gobierno del Partido de los Trabajadores (PT)–, Brasil no consigue salir de la recesión, la más larga desde los años treinta. El Gobierno de Michel Temer anunció este martes el retroceso del 3,6% en el PIB de 2016, un resultado muy inferior al previsto por los expertos. Al anunciar el resultado, la coordinadora de Cuentas Nacionales del Instituto de Estadística, Rebeca de La Rocque Palis, señaló que «como el PIB cayó y la población aún está creciendo, tuvimos tres años de baja en el PIB per capita, una reducción del 9,1%, lo que significa empobrecimiento».

Leer más...
 

No data available
Vigo
--- °C
Weather details
iconoFacebook iconoTwitter iconoYoutube

Deportes

Partido Coruxo FC -Las Palmas Atlético (2 -1), en el Vao

KirianSorteandoAdversariosYGolDeRaulAlemanDelEquipoCanarioEnElPartidoCoruxoFC-LasPalmasAtleticoBuen partido de fútbol el disputado en el Vao en la mañana de ayer, domingo entre el Coruxo FC y el Las Palmas Atlético, con muchas alternativas en el juego y lances balompédicos. Comenzó adelantándose en el marcador el Las Palmas, con un gol de Raúl Alemán tras una brillante jugada de su jugador Kirian. Pero pronto primero empató y luego remontó el Coruxo. Situaciones ambas a las que accedió el equipo local antes del descanso.

Dos minutos después del gol del Las Palmas, igualó el marcador el Coruxo con un gol de Silva, de tiro raso que burló al portero Josep Martínez al colársele en la portería por su palo derecho Y poco antes de que el árbitro pitase el final de la primera parte, esto es en el minuto 42 del encuentro Manu Justo marcó el gol de la victoria local. Con disparo cruzado dentro del área que supera al portero canario

Leer más...
 
Campeonato Nacional de Liga. 2ª División B. CORUXO-Rápido de BOUZAS 0 - 0

Campeonato Nacional de Liga. Segunda División B. Vinicius puede entenderse jugador de la Categoría.

Imag0651MinLo mismo podríamos decir de Brais Méndez hasta hace bien poco. Jugador éste último marcador del gol que dio la victoria a la Selección Española en el partido España-Bosnia jugado hace unos días en las Islas Canarias. Y del que hizo especial mención el seleccionador Luis Enrique, destacando su aportación a la Selección absoluta de España. Y reflejo evidentemente de muchos jugadores de 2ª B, que le disputaron no hace mucho el balón en partidos (y ten con ten) de la Categoría.

Hay muchos jugadores jóvenes, con buen manejo de balón en la 2ª Categoría B, del fútbol español. Con todas las expectativas abiertas y lo que haya de ser, vaya a acabar siendo su ejercicio profesional en el Arte y Ciencias futbolísticas. A completar en España o fuera de ella, porque en este momento así vienen dadas. Y –por lo tanto - para toda la atención y seguimiento, desde ya; sin desmerecer `para nada a los mayores que completan en cada caso el equipo, también en subrayable y curiosa atención, en el conocimiento y manejo de las claves humanas nunca ajenas a los repercutidos , de curriculum de todo tipo de niveles, pero circulación personal aportando densidad, experiencia, impagable sabiduría, mil y un discernimentos personales para nada cuestión menor, y parte fundamental a barajar por los distintos cuerpos técnicos a fin de lograr el equilibrio que dé al equipo solvencia y fuerza, y lo disponga en el campo en los óptimos que más lo aproximen a los objetivos por alcanzar. Disfrute en el ejercicio profesional

Leer más...
 

CARTEL2